Sən yoxikən mən qızındım oduna sonsuz ümidlərin...Gözlərim dikildi həsrət qoxulu yazılarıma, sildim gözyaşını ağlayan ürəyimin...Baxdim qəmli-qəmli yarıqaranlıq otağıma və bir də səndən yazmaqdan bezməyən dəli varlığıma. Məni hər gecə ağlatdı həzin mahnıları,qəlbimi dağlayan səssiz fəryadıma. Sən yoxikən, mən düşündüm səni duyğularımın ən uca zirvəsində. Mən eşqin dənizində yelkənli bir qayıqda firtınaya düşdüm sənsiz… İtirdim sahilimi, duman oldu hər tərəf, yox oldum tənhalıqda, qaldım kimsəsiz. Sən yoxikən mən axtardım yaxınları,uzaqları, yalvararaq öpdüm ovuclarıma yağan yağışları...Küləklərə yalvardım əllərim olsun,oxşasın mənsiz qalan ipək saçlarını.

Sən yoxikən, məndə yox oldum.Yoxluğunda əridim mən,sən oldum. Həsrətin hər günündə yalan oldu yaşamağın. Sübhlərə əsir oldu bu dunyada olmağım. Yaşamaq, nəfəs almaq deyil gülüm,yasamadım mən, yoxluğunda nəfəs aldım.Bir nöqtəyə dikilib qalan, hər an səni xatirlayan, canlı-gözlu heykəl oldum mən...

Sənyoxikən... Pəncərədən baxdım yağışlara,məzar olan bu qoca şəhərə. Yalvardım bu şəhərə,söylə dedim, səni harda gizlədib, səni hansı küçəsində...Sən yoxikən...Bil ki, barışmadım acı taleyimlə, sevirəm səni,sənə heyran ürəyimlə…