Deyirdin gələcəyəm sənin ömrünə,  baharı coşduran həzin yel kimi. Qəlbini odlayacam, sözlərdə boğulub, sözlərlə çağlayacağam. Bəzən gülüb həyatın qəm üzünə, bəzən sevinci duyub ağlayacağam. Günləri tükədib, səhərlər açacam deyirdin... Həsrəti ağladacağam sızlayan tel kimi. Qəmlərin saçın yolacaq... Gözündə silinməz bir sevda qalacaq sənin deyirdin... Sözünü bir nəğmə biləcək könül. Deyirdin hər gecə, hər gündüz  sənin yanında güləcək könül. Sevəcək deyirdin sevgini. Ümman biləcəyəm ömürlük bir qəmi. Bir an biləcəyəm...Yaşayacağam sevginin zirvələrində,ən incə,ən gözəl düşüncələrində.

Sen yoxiken men qizindim oduna sonsuz umudlerin... Gozlerim dikildi hesret qoxulu yazilarima,sildim goz yasini aglayan ureyimin... Baxdim qemli-qemli yariqaranliq otagima ve birde senden yazmaqdan bezmeyen deli varligima. Men her gece aglatdim hezin mahnilari,qelbimi daglayan sessiz feryadima. Sen yoxiken men dusundum seni duygularimin en uca zirvesinde. Men esqin denizinde yelkenli bir qayiqda firtinaya dusdum sensiz. İtirdim sahilimi, duman oldu her teref,yoxoldum tenhaliqda qaldim kimsesiz.

Sən gedərkən...Bir ürəyə əsdi həsrət küləyi. Hər addımında sevinclərim ağladı mənim. Dözmədiki, sənlə getdi ürəyim. Bir cüt göz baxdı arxanca sənin, ağlamadı, yox, yox, ağlaya bilmədi. Göz yaşını saxladı sənsizliyə, hələ burda idin. Həsrətin yolu bir ömur deyil, beş-altı addım. Arxanca gəlmədim, əbəsdi. Onsuz da bir ömür boyu ardınca qaçacaqdım...

Nakam dediyin bu sevdanın hər anında mən varam, elə ümüdsuzcəsinə baxan,sakit-sakit ağlayan mən... Birdə sən varsan ümüdləri yıxan və birdə, birdə məni ağladan... Və birdə bu sevdanın özü, birdə onun ayrılıq nəğməsi üçün yazılmış sözü... Ayrılıq dediyin, sevgi üçün yaranmış hər sevginin sonunda qıvrılıb yatan ayrılıq adında bir ilan varmış. Sancdımı... Ölməyə tələsmə sən. Bilki,həsrətin hər anında min dəfə öləcəksən.