Mən öldüm deyə dəyişmədi bu şəhər,
Günəş yenə isidir buz torpağı, 
Səhər yenə gəlir, 
Yaşayan ömrünün pəncərəsinə. 
Mən öldüm deyə, gecədən ay da küsmədi, 
Nə bu yollar, nə də ağaclar düşünmədi,
Biri vardı deyə... 

Mənə bu ədayla baxmağın nədir,
Gün gəlib, həsrətin tənha qalacaq. 
Baxışın dünyanı dolanıb durar, 
Qəlbini bir zalım nisgil alacaq. 
Səssiz ürəyində cağıracaqsan, 
Sən də ay sevgilim, darıxacaqsan. 

 Baxışın içində olmadı yerim
 Səsini gətirən küləyim yoxdu
 Nədəndi bu qədər zülm eləyirsən
 Dözüb tab edəcək ürəyim yoxdu

Xatirim eşqinə,
Gülümsə bir az.
Gözlərin bir günəş kimi
Elə uzaqlardan parıldasın ki,
Qaranlıq dünyama
Bir işiq olsun.
Danış...
Xatirim eşqinə pıçılda,
Həzin bir musiqi ol,
Dinməyən arzular,
Dinməyən yuxular kimi,
Danış və səslən,
Çağır!

Sən gözəl bir baharın yaz çiçəyi idin,
Mənim xoşbəxtliyim səni görməkdi.
Qəlbimdə bu qədər böyük istəklə,
Bölməkdi səni,
Bir özgə ömürün astanasıyla.
Sən gözəl bir baharın yaz çiçəyi idin,
Yatmış bir taleyin ayılmasıyla
Bəzəkli idin.
Əlçatmaz, ünyetməz olduğun qədər
Gərəkli idin.