Bir sətir gülüş,
Bir xəyali sən.
Bir baxış göndərsən
Dünyanın uzaqlarından,
Mən bu ayrılığa divan edərəm,
Hardasa səsinlə danışsa yağış.
Dözərəm! Duraram!
Gələrsən,gələrsən, güman edərəm,
Tükənmərəm mən.

Səni sevmək...
Ümid deməkdi.
Sakitlik deməkdi, sükut deməkdi,
Səni sevmək,
Ömür deməkdi.
Kömür deməkdi divarlarda
Adının üstünə adımı gəlmək,
Həll etmək...
Məhəbbəti tapmaq deməkdi.
İntizar könlümə divan tutduqca,
Yuxunu bir küncə atmaq deməkdi,
Qaranlıq otağında.

Bir gecə köz kimi düşdün könlümə, 
Açılan sabahım, danım necesən?
Niyə qərib etdin məni ömrünə?
Can içrə can olan, canım necəsən?

Susdum... düşündüm ... güman eylədim,
Gizlədim bu dəli sevdamı səndən.
Səbəbsiz, könlümə divan eylədim,
Varlığım nə qədər cəhd etdi, bilsən,
İnadkar sükutu əyə bilmədim,
Sənə öz eşqimi deyə bilmədim.
Baxışım gizləndi, gözdən utandı,
Ürəyim titrədi, sözdən utandı.
Üz-üzə gələndə üzdən utandı,
Atəşim bağırdı, közüm ağladı.
Bu necə üsyandı, bilə bilmədim,
Sənə öz eşqimi deyə bilmədim.