Səni sevmək...
Ümid deməkdi.
Sakitlik deməkdi, sükut deməkdi,
Səni sevmək,
Ömür deməkdi.
Kömür deməkdi divarlarda
Adının üstünə adımı gəlmək,
Həll etmək...
Məhəbbəti tapmaq deməkdi.
İntizar könlümə divan tutduqca,
Yuxunu bir küncə atmaq deməkdi,
Qaranlıq otağında.

Bak?n?n dar dalanl?,?mumi h?y?td? ya?ayan insanlar? bir ba?qa olur.Onlar daha yarad?c? v? h?r n?yi varsa payla?ma?? bacaran insanlard?. O q?d?r do?mala??rlarki, h?tta atalar demi? uzaq qohumdan daha yax?n olurlar. B?z?n q?ribs?l?yir insan, o dar k???l?rin s?sli k?yl? ah?ngini xat?rlay?b yaman q?ribs?yir...
M?hl?mizd? ya?l? bir G?ll? xala var idi. ?ri r?hm?t? getmi?di. ?ki balas?n?n yetginlik ya??nda ?y?r-?skiyini ?d?m?k ???n evind?n ayr? balaca bir y?nd?msiz ota??n? kiray? verirdi. H?r d?f? bura f?rqli insanlar g?lir, ?z maraql? talel?ri il? qon?ular?n diqq?tini ??kirdi...

Hər nə varsa, sonu vardır,

Sonu vardır ağacların, çiçəklərin.
 Al qırmızı, zərif üzlü ləçəklərin,
 Ürəklərin....
 Sonu vardır.

Bir gecə köz kimi düşdün könlümə, 
Açılan sabahım, danım necesən?
Niyə qərib etdin məni ömrünə?
Can içrə can olan, canım necəsən?